मुगल हंगामातील राजवाड्यांतील इंटिमा व हरम, साधारणपणे बादशाहांच्या महिला आणि दासीसाठी सुरक्षित जागा मानली जायची. परंतु त्या ठिकाणी शिस्त व नियम कडक होते. महिला हलचालींवर मर्यादा, आकांक्षा नियंत्रित करण्याचे शिस्तीचे नियम लावले जायचे.
अनेक शासकांच्या काळात हे नियम अधिकच कडक केले गेले. काही सैनिक दासींवर किंवा महिला सैनिकांवर अत्याचार करत असत. बादशाह दुसऱ्या महालात जाताना काही दासींवर हल्ला होई. या सर्व घटना नोंदल्या गेल्या ज्यात पळून जाणाऱ्या महिलांवर विशेष पद्धतीने शिक्षा लादली जायची.
पळून जाण्याचा विचार करणाऱ्या दासींना प्रथम तपासले जाई. ती नंतर सर्व्हिला, जखडलेली आणि बंदिशीतील कोठडीत नेऊन तंटे दिले जात. सैनिक आणि सेनापती एकत्र येऊन त्यांना दोषी ठरवत असत. कोठडीत ती स्त्रियें अनेक प्रकारच्या यातनांना सामोरे जात. त्यानंतर तुला फिरून घेतले जायचे आणि बादशाहासमोर परत आणले जायचे.
अशा दण्डामुळे त्या स्त्रियांचे स्वातंत्र्य अचानकच हरपून जायचे. तिच्या नजरेत मायती आणि सुरक्षा यांची समजती बदलत गेली. पळून जाणारा प्रत्येक पाऊल घाबरायला कारण झाले. हे तत्त्वच मुघल हरम पळून जाणाऱ्या महिलांवर शिक्षा या विषयावर चर्चा कशी केली जाऊ शकते, याचे उदाहरण वाटते.
